|
Komende Reizen |
 |
 |
|
Geschreven door Hans Stupers
|
|
donderdag, 17 mei 2007 08:10 |
- September: Samen met de kleine gaan we lekker op vakantie naar Griekenland.
|
|
Laatst aangepast op zaterdag, 09 januari 2010 12:23 |
|
De route |
|
|
|
Geschreven door Hans Stupers
|
|
woensdag, 24 december 2008 10:43 |
Waar zitten we ongeveer en wat hebben we nog in het vooruitzicht.
 |
|
Laatst aangepast op zaterdag, 17 januari 2009 09:02 |
|
GREAT OCEAN ROAD (12 jan 2009) |
|
|
|
Geschreven door Hans Stupers
|
|
zaterdag, 17 januari 2009 08:58 |
GREAT OCEAN ROAD (12 jan 2009)
Vanochtend zijn we al om 06.00 uur opgestaan om een gedeelte van de Great Ocean Road te gaan rijden. Joanne zal onze gids zijn! Rond 06.45 uur vertrokken we en na ruim anderhalf uur waren we bij het beginpunt van de route, nl. in Torquay. Hier zijn diverse surfscholen en winkels van de bekende surfmerken te vinden. Het uitzicht op de kust was al meteen adembenemend! Hierna reden we door naar het “Split Point Lighthouse”, dat ook wel de “White Queen” wordt genoemd. Het was er schitterend. We gingen verder met de route, langs kleine dorpjes, hele mooie baaien en stranden met hoge golven, steile kliffen en we reden over bergachtige wegen met soms hele scherpe haarspeldbochten. De route was zo gaaf, echt een must als je in die omgeving bent! We stopten in Apollo Bay om te lunchen. Van daaruit ging de rit verder door het Great Otway NP. Onderweg kwamen we op diverse plaatsen koala’s tegen in de Eucalyptus bomen. Zo leuk om te zien!
Uiteindelijk kwamen we rond 15.00 uur aan bij de Twelve Apostles, echter van de 12 zijn er nu nog maar 8 over… De anderen waren zo aangetast door de zee dat ze op een gegeven moment afgebroken zijn. Er was een grote parkeerplaats en van daaruit liepen we naar de kust. Onderweg daar naartoe moesten we de vliegen echt van ons afslaan, bah, wat vies! Hier waren de vliegenplagen wel heel erg… Maar dat mocht de pret niet drukken, want wat we zagen toen we bij de kustlijn aankwamen overtrof onze verwachtingen! Wat een mooi uitzicht zeg, wat een gave kliffen, rotsen, een mooie zee, de apostelen in zee, echt schitterend! Je kon een pad volgen naar diverse uitzichtpunten wat we uiteraard deden. Hierbij werden natuurlijk de nodige foto’s genomen. Het was een lange rit om hier uiteindelijk te komen, maar zeer de moeite waard.
Op de terugweg reden we ook nog langs Cape Otway. We wilden er de oudst bewaard gebleven vuurtoren van Australië, uit 1848 gaan gezoeken, het Cape Otway Lightstation, alleen toen we daar aankwamen bleek dat we deze alleen konden zien na het betalen van 14 dollar per persoon. Dat vonden we een beetje jammer en ook veel geld (7 Euro) om een vuurtoren te kunnen zien. We besloten, aangezien we al diverse mooie vuurtorens gezien hadden rechtsomkeert te maken.
Verder maakten we nog een kleine wandeling naar een ander uitzichtpunt en om vervolgens helemaal terug te rijden naar Croydon, waar Joanne en John wonen. Rond 19.30-20.00 uur waren we weer thuis… Bijna 14 uur onderweg geweest. Moet je dus nagaan: als je de hele route wilt rijden, dan moet je er zeker twee dagen voor uittrekken. Tenminste als je tussendoor wat stops wilt maken om het nodige te zien…
Toen we thuiskwamen had John een overheerlijke spaghetti bolognese gemaakt! Hij schijnt goed te kunnen koken. Hij heeft in het verleden een eigen Pizzeria gehad. Nou, dat konden we wel proeven, erg lekker! Na het nodige geknuffel met de drie honden doken we rond 22.00 uur ons bed in, want iedereen was bekaf.
De volgende ochtend was onze laatste echte dag. Aan Joanne was gevraagd of ze een paar uurtjes kon komen werken. Wij hadden hier geen enkel probleem mee, want we wilden er een relaxdagje van maken. Hans wilde nog wat winkelen en Joanne raadde ons aan om de trein te pakken naar het plaatsje Ringwood, want daar zit een groot winkelcentrum, genaamd “Eastland”. Het was een mooi groot winkelcentrum, waar we een tijdje hebben rondgelopen. Eigelijk waren we toch een beetje shopmoe, want op een gegeven moment gaan de winkels op elkaar lijken. Daarom namen we maar snel de trein terug (15 min) en besloten terug te wandelen naar huis. Het station lag op loopafstand, maar de terugweg viel erg tegen. We moesten namelijk bergop lopen en dat was echt pittig! Aangezien het 38 graden was, werden we flink bezweet… Onderweg hadden we lekkere broodjes gekocht, en die aten we bij Joanne op. John kwam kort daarna thuis van zijn werk. Vanwege de hitte (meer dan 34 graden), werd hij naar huis gestuurd. Hij is bouwvakker en momenteel bezig aan een snelweg.
Hans en ik besloten om naar het plaatselijke zwembad in Croydon te gaan. Daar lekker een duik nemen en nog een klein beetje zonnestralen opvangen voordat we naar huis gaan. We moesten dit keer het station voorbij lopen, want het zwembad zou achter het station liggen. Het was er behoorlijk druk. Er bleken drie zwembaden te zijn (2 voor kleine kinderen) en een groot 25 meterbad, waarbij ze in het midden drie banen vrijgelaten hadden voor baantjes zwemmen, erg slim. Er liepen wel 5 lifeguards rond om alles in de gaten te houden en we zagen zelfs dat er gastjes weggestuurd werden die de regels aan hun laars lapten.
Rond 17.00 uur hadden we er genoeg van. Joanne had aangeboden ons op te komen halen, wat Linda niet afsloeg. Scheelde weer een bergbeklimming… Thuis werden nog de nodige familieverhalen uitgewisseld, erg leuk. Hierna trakteerden Hans en ik Joanne en John op een etentje bij de plaatselijke Italiaan. Goede tent, lekker gegeten. Doordat John een eigen pizzeria had gehad, kende hij de eigenaren goed. Na het eten reed John ons nog de Mount Dandenong op, want vanaf deze berg zou je ’s avonds een schitterend uitzicht hebben en zou je zelfs Melbourne kunnen zien. Boven aangekomen was het nog niet helemaal donker, maar inderdaad, je zag de prachtige skyline van Melbourne, de haven en alle buitenwijken. Er gingen steeds meer lampjes aan, erg mooi om te zien. Het statief werd weer eens gebruikt en ik ging aan de slag met verschillende camera-instellingen om te zien welke het beste uitpakten.
Onderweg naar huis stopten we nog even voor een ijsje. Het was ’s avonds rond 22.00 uur nog steeds 26 graden en het zou ook niet verder afkoelen…
De volgende ochtend pakten we onze tassen in, want het was alweer onze laatste dag in Australië. Er kwam helaas een einde aan een reis om nooit te vergeten. We hebben zoveel mooie indrukken opgedaan, op zo’n mooie plaatsen geweest, allen verschillend en nagenoeg even mooi, even indrukwekkend. Uiteindelijk hebben we 4119 kilometer afgelegd in ons campertje en daarna hebben we nog ruim 600 km Great Ocean Road gereden. Dit alles in zo’n 4.5 weken. In totaal hebben we 5.5 weken gereisd.
De vlucht vanuit Melbourne naar Hong Kong verliep prima. Op Hong Kong airport moesten we 2.5 uur wachten, alvorens de vlucht naar Amsterdam zou vertrekken. Eenmaal in het vliegtuig onderweg naar de startbaan, riep de piloot om dat er problemen waren met de derde startmotor. We keerden hierop terug naar de gate waar we te horen kregen dat de monteur er pas over een uur kon zijn. Gelukkig was daarna het probleem snel verholpen en begon de vlucht terug naar huis. Rond 07.00 uur landden we op Schiphol en uiteindelijk waren we om 10.00 uur thuis. Last van een jetlag hebben we nagenoeg niet gehad, maar we zijn ’s avonds wel om 20.00 uur ons bed in gedoken, eindelijk ons eigen bed! Die hadden we toch wel gemist… Verder zijn we niks tekort gekomen. Normaal gesproken heb je weleens zoiets van: oh, ik zou dit of dat wel willen eten als ik thuis ben, maar dat was echt helemaal niet aan de orde. In Australië kun je van alles eten en goedkoper dan dat je in NL uit eten gaat.
Aanstaande maandag weer back to basics, dan begint het normale leven weer voor ons. Hard werken en op naar de volgende vakantie! |
|
|
