|
BRISBANE EN OUD&NIEUW (31 jan 2008 & 1 jan 2009) |
 |
 |
|
Geschreven door Hans Stupers
|
|
donderdag, 01 januari 2009 22:05 |
BRISBANE EN OUD&NIEUW (31 jan 2008 & 1 jan 2009)
Crickey! Op oudjaarsdag zijn we vanuit ons hostel in Noosa naar de Australian Zoo in Beerwah gereden. Eerst nog iets over ons verblijf in het hostel. Hierdoor zijn we weer een ervaring rijker, want nu weten we ook hoe het is om op deze manier te overnachten. En het is ons prima bevallen, we hadden er andere voorstellingen bij. We deelden namelijk onze kamer met 6 anderen (4 stapelbedden voor in totaal 8 mensen), en iedereen hield perfect rekening met elkaar. Wij zijn namelijk niet zo’n stappers zoals jullie weten en staan liever wat eerder op om van de omgeving en het land te genieten. Deze tweede nacht deelden we de kamer met vijf Zwitserse jongens die drie maanden in Sydney engels gestudeerd hadden. Hele aardige jongens. We namen een ontbijt in het restaurant naast het hostel. Hier hadden we ook twee avonden gegeten, lekker makkelijk en supergoed eten.
Ja, de Australian Zoo is inderdaad de dierentuin die door Steve Irwin gerund werd. We hebben er een uurtje of vier rondgelopen en bijna alles gezien (behalve sommige krokodillen, want die hebben we in Cuba genoeg gezien). Het was een hele mooie goed verzorgd aangelegde dierentuin. Naast krokodillen waren er koala’s, die we eveneens geaaid hebben (voelt aan als ons vloerkleed), kangaroes en wallabies (die we ook konden aaien), emoes, slangen, wombats, egels, allerlei vogels, olifanten, tijgers, schildpadden (ook reuzenschildpadden), otters, cassowaries (grote loopvogel, die we ook 1 in het wild hebben gezien), dingoes, kookaburras (de vogels die heel fel fluiten en ons ’s ochtends al een aantal keer gewekt hebben), allerlei reptielen zoals leguanen, hagedissen en lizards. …Ook hebben we de show van ongeveer een half uur bijgewoond in het crocoseum (een groot stadion) waar ze de dieren showen en uitleg geven over de dieren. Erg leuk gedaan.
Het was ontzettend heet en we waren erg blij dat we soms onder van die vernevelaars konden gaan staan! Na zo’n vier uur te hebben rondgelopen, hadden we alles gezien en vervolgden onze reis downunder naar Brisbane. Linda had van tevoren een camping besproken, genaamd “Brisbane Holiday Village” ten zuiden van Brisbane (jaja, ik durf het aan om in het engels het een en ander te bespreken, is eigenlijk helemaal niet zo moeilijk). Het was een 4* camping, die proberen we meestal te boeken en dit was echt de beste tot nu toe.
We kregen een hele mooie campingplaats, zo’n mooie grote hadden we nog niet eerder gehad (alhoewel andere campings over het algemeen echt prima waren). Het zwembad was super, zo groot en mooi aangelegd. De duik was heerlijk verfrissend. Helaas was het niet mogelijk om 2 nachten op deze camping te verblijven, anders hadden we dat zeker gedaan… Het sanitair, zo netjes, daar kan zelfs menig 4* hotel niet aan tippen. Dat verwacht je gewoon niet van een hotel. Wastafels die bovenop het blad staan, supermooie spiegels, alles tot bovenaan betegeld, een douchehok van wel 2x3 meter, zo’n brede douchebak hebben we nog nooit ergens gehad…
Aan de receptioniste vroegen we hoe we het beste naar het centrum van Brisbane konden gaan. We wilden daar namelijk oud & nieuw gaan vieren, alhoewel het wel een beetje vreemd is hoor, om dat hier te doen. Jullie lopen in NL in dikke winterjassen en wij zweten liters vocht uit… Ons werd aangeraden om voor de camping de bus te pakken om half 7 , om vervolgens bij busstation Garden City over te stappen en vervolgens ergens in het centrum uit te stappen. Het werkte allemaal perfect! De bus kwam netjes op tijd, lekker airco erin en de volgende bus kwam binnen 3 minuten aanrijden. De bus was goedkoop en had zelfs een eigen busbaan (heen en terug) om in het centrum te komen, echt waar, daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren. Bussen rijden hier elk kwartier, gewoon top!
We stapten uit in Elizabeth Street, een straat verwijderd van de winkelstraat Queen Street. We wilden kijken of er nog wat te shoppen viel, maar bijna alle winkels waren al gesloten. Dat was eigenlijk ook wel te verwachten op oudjaarsavond… Sommige toeristenwinkeltjes waren nog open en een paar restaurantjes en take-away’s. We aten een broodje bij de Subway en daarna liepen we naar de Victoria Bridge, waarop duizenden mensen zich verzameld hadden. Het was een grote mensenmassa in het centrum van Brisbane, zoiets hebben we zelden gezien. Het leek wel of iedereen oud & nieuw in Brisbane ging vieren! Sommigen waren ook verkleed (van netjes tot carnavalachtig). Net voor 20.00 uur wilde ik vanaf de brug wat foto’s maken van de skyline en het reuzenrad, dat prachtig verlicht was. We hadden ons statief meegenomen en geïnstalleerd achter twee kinderwagens, zodat er geen hoofden van mensen op de foto kwamen te staan. Nou, ik was perfect op tijd, want om 20.00 uur werd er ineens vanaf een boot in de Brisbane River vuurwerk afgestoken, kei mooi. Goede oefening om met sluitertijden te werken, en ik moet zeggen, de foto’s zijn goed gelukt! Neem maar een kijkje op onze site…
Na het vuurwerk, dat zeker 20 minuten duurde, verlieten veel mensen de brug. Wij hadden zoiets van: “is dit het”? We wisten het natuurlijk niet. Volgens een local zou er vermoedelijk om 00.00 uur weer vuurwerk afgestoken worden. Mogelijk was dit vuurwerk voor de kinderen bedoeld ofzo. Whatever… Hebben we mooi meegepikt! We liepen de brug verder over naar de South Bank Parklands. Die bleken helemaal met hekken afgezet te zijn en overal was veel politie en security op de been. De politie draagt hier trouwens eveneens korte broeken, heerlijk…Zou in NL soms ook moeten mogen…Wij wilden natuurlijk ook het “feestgedruis” in, daarom gingen we ook in de rij staan om binnen gelaten te worden. De security controleerde of je geen glazen flessen of alcohol mee naar binnen zou nemen. Een goede zaak zeg! Daarmee voorkomen ze een hoop problemen. Alcohol kun je hier alleen kopen in restaurants of andere gelegenheden die daarvoor een vergunning hebben. Alles was supergoed geregeld. Heb trouwens nog nooit zo’n schone public toilets meegemaakt (zo’n wagen), gratis en voor niks… De sfeer was erg relaxed, veel mensen hadden hun eigen koelbox met drankjes bij (dus geen alcohol), en lagen op de oever van de River op een kleedje of handdoek wat te relaxen. Er waren heel veel nationaliteiten aanwezig, we keken onze ogen uit. We hadden gelezen dat Brisbane city ook een lagoon (gratis aangelegd zwembad in de stad) en waren benieuwd hoe die eruit zag. De lagoon lag ietsjes zuidwaarts, dus liepen we langs de rivier die kant op. Toen werd het ineens nog drukker met mensen, het krioelde ervan. Toen zagen we de lagoon. Het was inmiddels zo’n 22.30 uur ’s avonds en hij zat vol met zwemmende mensen (zowel volwassenen als kinderen). Het was zo mooi om te zien, was ook heel mooi verlicht. Dat zoiets kan zeg, zonder dat er vernielingen worden aangericht of tuig op afkomt, gewoon super! Het lijkt ook wel of de mensen hier meer respect voor elkaar hebben. Men is zeer beleeft naar elkaar toe en heeft ook respect voor gezag.
We hadden inmiddels dorst gekregen en waar kun je dan beter zijn dan Central Cafes op de South Bank? Er zaten allerlei eet- en drinkgelegenheden, ik nam een heerlijke smoothie bij New Zealand naturals.
Hans en ik waren al behoorlijk moe. We waren namelijk ’s ochtends al om 06.00 uur opgestaan. Daarom besloten we om rond 23.00 uur de bus terug te nemen naar Garden City. Dit deden we ook mede gezien het feit dat we de grote mensenmassa een beetje voor wilden zijn. Gezien het feit dat er misschien wel honderd duizend mensen op de been waren, hadden we geen zin om vast te komen zitten in het openbaar vervoer. Kennelijk waren we niet de enigen die er zo over dachten… Er waren meer locals die dit deden. We hadden de sfeer geproefd, hadden vuurwerk gezien en waren op de South Bank geweest, het was goed zo…
Rond kwart voor twaalf lagen we in ons campertje en natuurlijk belden we rond middernacht met ons thuisfront. Moeilijk voor te stellen voor ons dat er in NL op dit moment geschaatst kan worden! Zitten wij hier dagelijks in ons zwembroek en bikini…
Op nieuwjaarsdag waren we ook alweer vroeg wakker. We werden namelijk ons busje uitgefikt! Het was om kwart voor negen al 31 graden in de schaduw… Zelfs de Australiërs zeiden dat het zo heet was (het was ook erg vochtig). We besloten om na het ontbijt nog wat boodschappen te doen, want we waren bijna door onze drankvoorraad heen… Ja, en dat moet je hier niet hebben… We waren iets te vroeg bij het shoppingcentre, want de winkels gingen pas om 09.30 uur open, but no worries… Daarna reden we door naar de volgende camping, een dorpje verderop in het plaatsje Rochedale. Het betrof camping Gateway Village Resort, wederom 4*, maar volgens ons is hij dat niet waard.
Het begon al bij aankomst rond 10.15 uur. Op alle campings moet je om 10.00 uur uitgechecked zijn, dus we verwachtten wel plek… Bovendien hadden we gereserveerd. Op de plek die we toegewezen hadden gekregen stonden nog mensen. Oke, kan gebeuren. Dus besloten we alvast in te checken, met ons busje naar het busstation te rijden, daar de bus te nemen naar het centrum en dan later op de dag terug te komen op de camping. Helaas waren in het centrum best veel winkels gesloten. Ach ja, in Sydney zullen we ook wel kunnen shoppen. Het was zoals ik al zei bloedheet, dus het wandelen ging niet echt van harte bij mij. Bovendien heb ik al sinds we in Hong Kong waren last van mijn voeten. Daar heb ik namelijk een dubbele blaar opgelopen op mijn ene voet en heb er daarna nog een aantal bijgekregen op mijn andere voet. Onder andere voet precies op mijn grote teen (waar zowel mijn adidas slippers als teenslippers schuren) en eveneens op mijn hak. Het lijken wel kraters… Nu begrijp ik precies wat mensen voelen die de Nijmeegse Vierdaagse lopen…
Hans had een leuk surfshort gekocht en ik een poloshirtje. We wandelden naar de Botanical Gardens. Mooi aangelegd, maar ze konden toch niet tippen aan die in Cairns… Een gedeelte was afgezet, daar was een outdoorfeest voor jongeren. Er wordt hier volgens ons veel gedaan voor de jeugd, erg goed! Weer volop politie en security, perfect geregeld. Toen we de Botanical Gardens doorgelopen waren, kwamen we uit bij de voetgangers/fietsersbrug over de Brisbane River. Deze staken we over en kwamen weer uit bij de South Bank Parklands. Het bleek er wederom erg druk te zijn, vooral in de lagoon. Wij wilden er ook zwemmen, maar besloten uiteindelijk terug te gaan naar onze camping, om daar wat rustiger te kunnen zwemmen en relaxen. In 20 minuutjes waren we weer terug bij ons busje en van daaruit waren we in 5 minuutjes weer op de camping.
Maar daar begon het gedonder weer. De mensen die op onze plek stonden, hadden besloten om nog een nacht te blijven. Een de twee dames bij de receptie kunnen volgens ons niet zo goed nee zeggen. Op andere campings kregen wij vlot te horen dat iets niet kan/volgeboekt is. Kennelijk willen zij iedereen tevreden houden. Dit dus ten koste van ons, en wij hadden gereserveerd. We kregen een heel klein plekje toegewezen op een stuk beton naast de vuilniscontainers. Bovendien stond er al een andere camper en samen moesten we een stukje delen van ik denk 6 vierkante meter om ons campingstoeltje uit te klappen… Bovendien stonk de container behoorlijk, want die werd nieuwjaarsdag natuurlijk niet geleegd. Maar, dan kennen ze Linda nog niet. Ik ging er dus niet mee akkoord. We betaalden de volle pond voor deze plek… Deze camping was ook nog de duurste tot nu toe… Hier zou ik echt nooit gaan staan… Aangezien Hans niet zo’n onderhandelaar was, moest ik deze klus gaan klaren, in het Engels… Ik legde op een nette manier uit dat we met die plek niet akkoord gingen en dat we netjes gereserveerd hadden en ook verwachtten dat we daarvoor een normale plaats zouden krijgen. De dames waren gelukkig erg begripvol en deden hun best om te zien of er dan toch nog een ander plekje voor ons beschikbaar was… Ja, die zou er misschien wel zijn, waar iemand zijn tent had neergezet. Ikke kijken, bleek dus echt ons busje niet bij te kunnen staan… Toen ging een van de dames een rondje camping doen. Hierna kregen we een plek toegewezen onder de carport van een cabin (huisje). Dat huisje werd toch niet verhuurd en we konden eveneens gebruik maken van de tuin. Dat was een goed plek! Maar toen we de stroom gingen aansluiten, bleek onze stekker niet te passen. What the hell??? Gelukkig waren ze weer erg meewerkend en de technische man ging het probleem voor ons oplossen. Hij nam onze stroomdraad mee en uiteindelijk had hij ons een plekje gegeven bij een andere cabin, waar hij wel pastte. Kennelijk was de wandcontactdoos van die eerdere cabin nog niet aangepast aan onze stekker… Hehe, uiteindelijk staan we dus…
Voordeel van de camping is het zwembad en het feit dat we gratis 900 minuten wireless internet hebben in de gameroom. Daar is nl. de hotspot en hier zit ik nu dit reisverslag te maken. Hans en ik hebben vanavond meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om te surfen op het internet om een hostel te zoeken voor als we in Sydney zijn. We moeten daar nl. op 6 januari onze camper inleveren en vliegen de 10e door naar Melbourne. We zochten dus naar een hostel voor 4 nachten. Uiteindelijk hebben we via http://www.hostelworld.nl twee hostels geboekt. Het was namelijk niet mogelijk om 4 nachten in 1 hostel te verblijven in een eigen kamer. Daarom gaan we de eerste twee nachten naar “Wake Up! Sydney Central”, volgens beoordelingen een van de beste hostels in Sydney en de laatste twee nachten verblijven we in “Asylum Sydney”, in de wijk Kings Cross.
We hebben vanavond spaghetti klaargemaakt in de campkitchen, ook wel weer lekker om zelf ons kostje klaar te maken…
Morgen reizen we verder, we bezoeken dan eerst een Outlet Shopping Centre, vervolgens naar Surfers Paradise en we zien wel waar we uitkomen, in ieder geval ergens aan de oostkust… |
|
Laatst aangepast op zaterdag, 17 januari 2009 09:02 |
|
|
RAINBOW BEACH, DUIKEN BIJ WOLF ROCK (29 december 2008) |
|
|
|
Geschreven door Hans Stupers
|
|
dinsdag, 30 december 2008 09:25 |
RAINBOW BEACH, DUIKEN BIJ WOLF ROCK (29 december 2008)
Wauw, we hebben gedoken tussen de haaien! En ik (Linda) weet nu wat het is om zeeziek te zijn… We hebben ons Padi Advanced gehaald! En nu heb ik heel veel spierpijn…
De dag begon vroeg, we stonden namelijk om 04.30 uur op, want we hadden om 5.15 in “Wolf Rock Divecentre” in Rainbow Beach afgesproken. Het vroege omstaan was niet erg, want hier ga je doorgaans toch eerder naar bed. In de duikschool hoefden we alleen nog onze pakken (5mm) te passen, de rest hadden we de dag ervoor al klaargemaakt voor de duik (trimvest, regulator en duikflessen al gemonteerd en duikschoenen en vinnen gepast. Hierna werden we gecontroleerd op ons huiswerk en werden de nodige vragen aan ons gesteld. We waren in ieder geval geslaagd voor het theoriegedeelte voor ons advanced! Na een briefing op de duikschool, gingen we uiteindelijk met 4 personen duiken, naast ons was nog een Australisch stel. Verder ging de duikschoolhouder Kevin met zijn vrouw Cheryl mee. Kevin had vroeger bij de Navy gezeten en dat kon je goed zien in de duikschool. Er hingen foto’s van spectaculaire (reddings)operaties op zee van duikers. We hadden dan ook het volste vertrouwen dat we heelhuids weer terug zouden komen. Kevin had ons verzekerd dat we Grey Nurse Sharks zouden zien van wel 3 meter, maar deze waren volgens hem niet gevaarlijk. Het gevaarlijkste wat we tegen zouden kunnen komen was de Stonefish, daarom mochten we van hem niets aanraken onder water, althans geen koraal.
Met de 4-wheel jeep met daarachter de boot vertrokken we naar het strand van Rainbow Beach. Heel mooi strand trouwens met coloured sands als kustlijn, supermooi! Cheryl legde ons uit hoe we de boot vanaf de trailer in het water moesten duwen en houden. De boot was een kleine rubberboot. Normaal gesproken nemen ze maximaal 6 duikers mee.
Het lukte allemaal goed en hierop vertrokken we naar de duiklokatie “Wolf Rock” waarover ik eerder geschreven heb. Het was vloed en er stond een behoorlijke stroming en de golven waren hoog. De zee was ruig. We vlogen over het water heen, je moest je goed aan de touwen vasthouden. Soms kreeg je zelfs een lichte zucht in je buik en het neerkomen na een hoge golf, het was kicken! Ineens zie je dan de lokatie te liggen, daar steken namelijk een aantal rotspunten uit het water waar de zee dan op beukt. Toen maakte ik een fout… Het anker werd neergelaten en de boot schommelde natuurlijk behoorlijk. Ik dacht: naar de horizon blijven kijken… Maar ik keek naar de verkeerde horizon, de zee, want ik zat met mijn rug naar het land/strand. Ook lette ik op de vrouw die als eerste het water in geholpen werd, zij had het namelijk behoorlijk zwaar. Er was haar gezegd dat ze het touw naar de boei moest volgen en vervolgens aan de touwen van de boei moest blijven wachten, maar ze had het touw niet vastgepakt en dreef meteen weg. Dat kostte haar een hoop moeite, want er stond een pittige stroming. Toen moest ik dus nog… Maar alle moed verzameld, maar ja, toen werd ik zeeziek… Ineens werd ik misselijk zeg, niet normaal, moest ook overgeven, maar er kwam niks. Kevin zei dat de enige manier om er vanaf te komen het water ingaan was… Ja, dat wist ik maar al te goed. Dus dat deed ik en hield het touw goed vast. Maar omdat ik zo misselijk was, kreeg ik mijn ademhaling niet goed onder controle, dat was echt vervelend. Kevin kwam als laatste achter mij aan en we gingen afdalen langs het touw. Maar toen maakte ik een tweede fout, ik hield het touw maar met een hand vast. Hierdoor werd ik steeds tegen het touw/boei aangekwakt met mijn hoofd, waardoor er water via mijn duikbril binnenkwam en dat was geen pretje. Je kunt je bril bijna niet schoonblazen als je ademhaling al niet onder controle is… Toch kreeg ik het op een gegeven moment voor elkaar en op een gegeven moment zaten we op zo’n 28 meter. Je hebt echt geen idee dat je zo diep zit… Al snel kwamen we oog in oog met de Grey Nurse Sharks, die wel 3 meter lang waren, ik denk dat we er wel een stuk of 5 gezien hebben. Verder zagen we eagle rays en bullrays, stingrays, green turtle, hawksbill turtle en een hoop andere vissen. Het was een hele mooie duik. Gedurende het duiken ging mijn misselijkheid over. Niet echt ideaal om zo te duiken, maar ja, het was kei gaaf! We zijn ongeveer 30-35 minuten onder water geweest, de tijd gaat dan echt snel! We begonnen op ongeveer 28 meter en gingen trapsgewijs (multilevel) telkens iets omhoog, rondom de rotsformaties. Er zat best veel jellyfish/kwallen in het water, dat prikte wel zeg en het is minder voor het zicht in verband met de foto’s. Maar we hebben tussen de haaien gedoken en we hebben bewijs! Hans had tijdens deze duik foto’s gemaakt, deze staan nu ook online.
Na de duik moesten we in het water onze loodgordel afdoen, daarna trimvest, want we moesten onszelf weer terug in de boot heisen… Deze boot was niet zo luxe en was ook klein, maar wel gaaf om dit ook een keer meegemaakt te hebben. Toen iedereen weer in de boot zat, vaarden we terug naar het strand, waar Cherlyl lekkere koekjes en fruit voor ons had. Dat ging er wel in! Van duiken krijg je erg dorst en honger… Hierna ging Kevin samen met Hans en mij wederom de zee op voor onze navigatieduik. Deze duik was verplicht voor ons Advanced. We moesten een vierkant zwemmen, met elke zijde 30 vinslagen en terug uitkomen bij het anker van onze boot. Hans ging in 1 keer goed, dat was echt knap. Hij had een compas aan zijn pols. Mijn compas zat echter aan de achterzijde van mijn duikcomputer en deze had ik niet helemaal goed horizontaal gehouden, waardoor ik bij de eerste poging niet goed uitkwam… We zouden van tevoren ook nog even uitleg krijgen over het compas, maar Kevin kreeg de duiklocatie niet goed gevonden, omdat zijn “marker” een dode boom aan de kust kennelijk omgevallen was… Gelukkig hadden we allebei de theorie goed bestudeerd en bij mijn 2e poging kwam ik nagenoeg bij het anker uit, dus ik was ook geslaagd! Er stond namelijk best wel een beetje stroming (van het op en neer gaan van de zee). We hadden tijdens deze duik nog kleine soort inktvisjes gezien.
Hierna gingen we terug naar het strand om de andere twee duikers en Cheryl op te pikken. We konden daar tevens onze flessen verwisselen. Ik was gelukkig helemaal genezen van zeeziekte, dus ik had goede hoop op de derde duik, wederom een multilevelduik, maar iets minder diep dan de 1e duik. Omdat ik zo ziek was geworden, mocht ik het eerste het water in, dat was erg prettig. Het fijne aan Kevin was dat je echt de tijd mag nemen om jezelf klaar te maken. Als alles zo gehaast moet, daar heb ik een hekel aan. Als je gaat duiken moet je je op je gemak voelen en vertrouwd zijn met wat je doet! Hier in Australië zeggen ze dan ook heel vaak: “No worries”. Echt relaxed! Toen ik bij de boei was aangekomen via het touw, hield ik me vast aan de touwen die aan de boei hingen. Maar ik moest me echt stevig vasthouden, want de zee was echt ruig. Hierdoor hebben Hans en ik nu allebei behoorlijk wat wondjes (sneetjes) in onze handen. Maar dat drukt de pret niet hoor! We zijn inmiddels wel wat gewend met al onze wondjes van muggenbulten, we klagen niet. Ondanks dat, het is hier gewoon een paradijs, hoe vaak moet ik het nog zeggen?
Op een gegeven moment kreeg ik de opdracht om op 5 meter diepte te wachten. Gelukkig had ik mijn ademhaling nu wel goed onder controle, een stuk relaxter om te duiken… Ik ging bij deze duik ook de camera hanteren. Cheryl ging nu in plaats van Kevin met ons mee. Helaas zagen we bij deze 3e duik een stuk minder vis/haaien/rays. Waar waren ze gebleven? Wel hadden we onderweg naar de lokatie een stuk of 6 dolfijnen gezien, erg gaaf! Er was ook een babydolfijn bij. Kevin had de motor van de boot even uitgezet, zodat we ze goed konden zien en volgen. Het was een gratis extraatje… Het was ook heel mooi om vanuit de boot naar de kustlijn van Rainbow Beach te kijken. Een aantal zanduinen, met coloured sands, echt super! Tijdens de derde duik zagen we 1 Grey Nurse Shark, wederom een turtle die ik goed op de foto heb kunnen zetten en twee Wobbegong haaien. Deze haaien zaten in een rotsspleet, feitelijk heb ik er maar 1 gezien, ze hebben nl. een schutskleur. Tijdens deze duik stond er nog meer stroming/merge (op en neer gaan van de zee), dus het was een pittige duik. Jammer dat we niet meer zoveel vis gezien hebben als de 1e duik, maar het was wel heel goed om zo gedoken te hebben, een prima oefening!
Hierna vaarden we terug naar het strand, waar we instructies kregen hoe de boot op de trailer geduwd moest worden. Doordat de golven erg hoog waren was het echt werken om de boot in balans te houden, gelukkig ging het in één keer goed! Kevin kreeg wel twee keer een flinke klap van de boot tegen zijn hoofd, door de golven, maar ja, een navy-man is gehard, toch? Het was inmiddels zo’n 12.30 uur. We gingen terug naar de duikschool, waar al het materiaal en kleding aan een schoonmaak/wasbeurt werd onderworpen. Hierna gingen Hans en ik terug het dorpje in, om te gaan eten en om pasfoto’s te laten maken. Ik was door het duiken echt moe geworden, dat hakt er toch wel in zeg! Maar we waren allebei geslaagd voor ons advanced en we hadden tussen de haaien gedoken, wat een avontuur!
Rond 15.00 uur vervolgden we onze reis binnen Australië. We reden naar Noosa, aan de Sunshine Coast. Daar aangekomen rond 16.30 uur, bleek dat de twee campings aldaar allebei volgeboekt waren. Stom van mij, volgens mij hoefden we van tevoren niet te reserveren, zo druk hadden we het tot nu toe niet meegemaakt op campings, maar kennelijk vieren heel veel locals nu vakantie en gaan allemaal kamperen… Ja, en toen hadden we een probleem…Natuurlijk hebben we ons busje, maar om zomaar ergens te gaan staan… Ik herinner me de krantenkoppen nog, dat toeristen overvallen zijn… Je weet maar nooit natuurlijk. Nu ben ik niet zo bang aangelegd, en durf ik best op een parkeerplaats bij de haven van Noosa te gaan staan, maar Hans vond dat niet zo tof. Ja, en dan heb je ook geen faciliteiten, hooguit een toilet. Dus wij naar het visitorcentre, maar dat was eigenlijk net 5 minuten gesloten, maar de deur zat nog niet op slot. Er bleek nog een aardige vrouw aanwezig te zijn en die begreep ons probleem en was ons zo behulpzaam, zo aardig! Er hingen veel foldertjes aan de muren en al snel gristen we wat folders bij elkaar van backpackerhostels. Dan die maar proberen, je moet tenslotte iets. De vrouw raadde ons er een aan met een goed restaurant erbij, waar ook veel locals komen en die hadden gelukkig nog plaats. Wel geen privekamer, maar een kamer die we met max 8 personen moeten delen. Ja, dan kies je eieren voor je geld… Het hostel heeft een prima ligging, tussen de baaien van Noosa, wat echt een heel mooi plaatsje is, echt idylisch, veel baaien en een aantal stranden. Hans en ik deelden een stapelbed in het hostel, erg romantisch… ’s Avonds hebben we inderdaad erg lekker gegeten in het restaurant naast/bij het hostel. Het hostel is genaamd “Noosa Backpackers Resort” en heeft eveneens een klein zwembad. Je kunt er fieten huren en gratis body/surf-boards en kano’s huren. Het is prima zo.
De volgende ochtend besloten we om nog een nachtje hier te verblijven. We hadden Noosa zelf namelijk nog niet verkend en we wilden niet de kans lopen om in Brisbane aan te komen en dan weer geen overnachtingsplaats te hebben. Voor oud&nieuw hebben we al wel een camping vastgelegd, gelukkig! We besloten daarom deze dag wat te winkelen. Onze anti-insectenspray was op, dus deze hadden we zeker nodig. Verder willen we allebei nog een surfshort en we trakteren elkaar op een nieuwe zonnebril. Hans is vandaag geslaagd voor deze nieuwe zonnebril. Surfshorts komen we nog wel leuke tegen, iedereen loopt hier zo rond, incl de welbekende teenslippers…Naast het winkelen zijn we ook nog naar een mooie lookout gereden op Noosa Hill en hebben we gebodyboard op Main Beach in Noosa. Wat een hoge golven hebben ze hier zeg! De golven zijn zo hoog, dat als je in het water staat, je er niet overheen kan kijken, niet normaal… Het bodyboarden viel niet mee, een aantal keer had ik een golf te pakken. Hans ging beter. Mijn bikini heeft trouwens op allerlei plaatsen gezeten waar hij niet hoorde… Echt lang hebben we niet op het strand gelegen, want we hadden geen zin om als kreeften terug te komen en schaduw was er niet. Het was overigens druk op het strand zeg! Dat zijn natuurlijk die vele locals, die vakantie vieren... Ik heb trouwens spierpijn van het duiken zeg… Niet van het duiken zelf natuurlijk, maar wel van het vasthouden aan de touwen… But, no worries! Nu ik dit reisverslag aan het typen ben, is het 18.00 uur en nog steeds zo’n 28 graden, ik zit nog steeds in mijn bikini op een terras voor onze kamer in het hostel. Heerlijk, wat wil je nog meer? Ondertussen hebben we twee wasjes draaien. We waren namelijk door onze kleding heen. Deze hebben het hier zwaar te verduren; al die zonnebrand en het zweten… De wasmachines staan hier ook niet goed bekend, kennelijk ligt het niet aan ons… Iedereen (alle Nederlanders) klagen hier dat witte shirtjes niet goed schoon worden enz. Dus als we weer terug zijn in NL, dan zullen we onze kleren aan een goede wasbeurt moeten onderwerpen. Ach, als de kleding maar weer een beetje fris is, dan is het goed…
Morgen is het oud & nieuw. Dan zijn we van plan om ’s ochtend richting Beerwah te rijden, waar de dierentuin van Steve Irwin is. Deze willen we gaan bezoeken en vervolgens rijden we door naar onze camping in Brisbane. ’s Avonds dan denk ik naar de River en genieten van de avond… Wij zullen sneller in het nieuwe jaar belanden dan jullie…
We willen iedereen alvast een heel gezond en paradijselijk Nieuwjaar wensen!!!!!!!!!!!!! |
|
Laatst aangepast op zaterdag, 17 januari 2009 09:02 |
|
Fraser Island dag 2 en rainbow beach |
|
|
|
Geschreven door Hans Stupers
|
|
maandag, 29 december 2008 22:40 |
Fraser Island (dag 2) en Rainbow Beach
De volgende ochtend stond het ontbijt klaar tussen 06.45 en 07.30 uur en om 08.00 uur zouden we weer vertrekken. We moesten er zelf voor zorgen dat ons beddengoed afgehaald werd. Dit moesten we in grote zakken stoppen en werd op het vaste land gewassen voor de volgende groep. Alles was zo goed geregeld! Het ontbijt was dan ook prima.
We begonnen de trip door eerst een klein stukje terug zuidwaarts te rijden over het strand. Daar had je namelijk de “Coloured Sands”. Dit zijn zandduinen van verschillende kleuren. De dag ervoor waren we er ook al langs gereden, maar met het ochtendlicht was het nog mooier om te zien. En dit licht was natuurlijk beter voor de foto’s… Het zand bestaat uit mineralen, ijzer, oxides en klei. De klei houdt het zand samen en de verschillende kleuren ontstaan door de diverse mineralen.
Hierna gingen we verder noordwaarts, naar “Indian Head”. Dit is een van de drie rotsformaties op het eiland, de rest bestaat uit alleen maar zand, zand en nog eens ….De naam “Indian Head” is afkomstig van kapitein Cook die dit punt in 1770 ontdekte. We wandelden vanuit het strand naar de top van de rots. Vanuit daar had je schitterende uitzichten over de duinen en de zee, echt super!
Onze gids had ondertussen de bus aan de andere kant van de rotsformatie gereden, dus we namen een andere route waar we wederom op het strand aankwamen. We reden verder naar de “Champagne Pools”. Dit zijn een aantal “pools” afgescheiden van zee door rotsen. Doordat de golven soms hard tegen deze rotsen beuken, krijgt het zeewater een witte schuimlaag. Deze golft dan over de pools heen, vandaar deze naam… De zee was een beetje fris, maar we wilden de sensatie niet missen. We stonden in de pools en het wachten was op een aantal grote golven. Het wachten duurde niet lang… Telkens beukten de golven tegen de rotsen en dit leidde tot spectaculaire momenten. Wat een kracht kunnen golven hebben. Het was kicken! We genieten echt elk moment dat we hier zijn. Terug aangekomen bij de bus, stond de lunch klaar: fajita’s met kip, nou dat ging er wel in!
Vervolgens reden we terug zuidwaarts naar “Eli Creek”. Zoals de naam al zegt is dit een kreek met zoetwater (regenwater). Hij is in totaal 6.5 km lang en is daarmee de grootste vers-waterkreek van de oostkust van Fraser Island. De kreek heeft een stroomsnelheid van ongeveer 4.5 miljoen liter vers water per uur. Dat was te merken zeg! We hadden een half uurtje, dus besloten we stroomopwaarts te lopen. Het water was heerlijk koud en superhelder. Het was een drukte van jewelste bij de kreek, want het is gewoon heel leuk om een stuk stroomopwaarts te lopen en je dan naar beneden te laten drijven, dwars door de natuur. Overal rondom het uiteinde van de kreek stonden 4-wheel jeeps met mensen die aan het relaxen waren. Campingstoeltje in de kreek, voetjes in het water, echt geweldig!
Hierna reden we weer landinwaarts, naar het “Lake Garawongera”, een van de 52 vers-watermeren van het eiland. De kleur die het water in dit meer had, hadden we nog nooit gezien, roodbruin, een beetje roestkleurig, maar toch superhelder. De helderheid had ook te maken met het feit dat de bodem uit zand bestond met een hoge silicaatgehalte. Daardoor was dit zand ook uitermate geschikt om je te scrubben! En dat was lekker zeg! Om alle lagen zonnebrand en het zand van je af te kunnen scrubben… Je huid werd er superzacht van en je gezicht, deze heeft zelden zo zacht aangevoeld… Het zand was ook geschikt om je sieraden te polijsten, dus daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt, en inderdaad het klopt, onze ringen en horloges glimmen weer! Na deze scrubbeurt was het tijd geworden om weer terug te rijden naar “Moon Point”, waar we weer op tijd moesten zijn voor de ferry. Onze gids reed ons superbeheerst door de regenwouden, waar de bus maar net tussen paste. De takken scheerden rakelings en vaak ook niet, over ons heen. Het was weer een “bumpy” ride en ondanks dat de gordels dienden om niet zomaar overal tegenaan gekwakt te worden, dienden ze ook om je op je plaats in je stoel te houden… Tot twee keer toe kwamen we helemaal los van onze stoel, iedereen lag in een deuk! Gelukkig had de bus goede vering…
Aan het eind van het regenwoud gingen we ook door een stukken grond, waar hele aparte (gras)pluimen stonden en bomen met hele aparte mastappels, in de vorm van soort schelpen. De gids vertelde dat het regenwoud en andere vegetatie soms branden nodig heeft om zich verder te kunnen ontwikkelen. Raar he? Die branden zorgen er nl. voor dat de zaadjes van diverse planten en bomen eruit komen en hierdoor kunnen dan weer nieuwe bomen en planten groeien. Veel bomen overleven deze branden gewoon en hebben dan ook een zwarte stam.
Aangekomen bij “Moon Point”, zagen we de ferry al in de verte aankomen. De bussen gingen dit keer niet mee terug op de ferry, want de volgende dag was er geen plaats voor de bussen, dus deze bleven achter op het eiland. Rond 18.30 uur kwamen we weer aan in de haven van Hervey Bay, na een overtocht van drie kwartier. Toen waren we van plan om snel de duikschool “Wolf Rock” in Rainbow Beach bellen, want we wilden de volgende dag gaan duiken. Maar de batterij van Hans’ telefoon was op en ons busje stond al twee dagen zonder stroom, dus dat ging ook niet. Daarom plugden we de telefoon bij een restaurantje aan de haven even in de stroom en konden zo toch bellen… Beetje improviseren. Helaas was het niet mogelijk om de volgende dag al te gaan duiken. Had ik ook wel verwacht, want het was een beetje laat dag geworden dat we hiervoor belden. We waren vergeten om dit voor onze trip naar Fraser Island te regelen. Maar gelukkig hadden ze de dag later nog wel mogelijkheden, op maandag, maar hiervoor moesten we de dag later maar bellen, want de duikschool was gesloten en wij belden buiten sluitingsuren… Ach ja, we waren allang blij dat de dag erop nog wel mogelijk was, anders hadden we dit moeten missen en hier hadden we zo naar uit gezien.
Omdat we nu wisten hoe onze reis er verder uit ging zien, besloten we om de avond wederom in Hervey Bay door te brengen. We belden dezelfde camping om te vragen of ze nog plek hadden en dit was het geval. We konden nagenoeg op dezelfde plek staan dan de 2 andere nachten. Na te zijn ingechecked op de camping reden we meteen door naar de Esplanade (boulevard), want het was inmiddels 19.00 uur en we hadden wel trek gekregen. Het werd fish & chips en voor Hans een burger. Hierna zochten we de camping weer op en ik begon aan het reisverslag over onze avonturen van de afgelopen dagen. Zoals jullie lezen hebben we zoveel meegemaakt, dus het wordt een verslag in 2x.
De volgende ochtend, het was inmiddels 28 december 2008 stonden we om 05.00 uur op. Ik had namelijk gelezen dat ze elke ochtend om 08.00 uur in Tin Can Bay de dolfijnen voeren. Het was ongeveer 1.5 uur rijden naar deze plaats, die op ongeveer 15-25 minuten rijden naast Rainbow Beach ligt. We kwamen om 07.15 uur aan bij “Barnacles Cafe” in Tin Can Bay. Een aantal vrijwilligers voeren daar dagelijks om 08.00 uur een drietal dolfijnen, die in de baai leven. Het is echter niet zeker of de dolfijnen elke dag komen om gevoerd te worden, ze leven tenslotte gewoon in het wild. Maar we hadden geluk, want we zagen twee dolfijnen. We waren ook niet de enigen die op tijd opgestaan waren. Veel mensen wilden de dolfijnen voeren. In ruil voor een donatie kreeg je een klein emmertje met een visje, die je om de beurt mocht voeren. Dat hebben we niet gedaan, want zo spectaculair was het niet voor ons, we hadden immers in Mexico met dolfijnen gezwommen, een schitterende ervaring trouwens. Wel maakten we natuurlijk de nodige foto’s en het was een ideale plek voor een ontbijtje…
Hierna reden we door naar Rainbow Beach, waar we eerst een bezoek brachten aan het “Wolf Rock Dive Centre”. Het was mogelijk om morgen (de 29e) ons advanced te halen. Dat is cool! Hiervoor moeten we namelijk nog drie duiken maken. We hebben afgesproken dat we morgen eerst beginnen met een multilevel computer dive. We duiken dan naar ongeveer 35 meter diepte en gaan vervolgens trapsgewijs omhoog. Door dit trapsgewijs te doen, kun je langer onder water blijven dan dat je steeds heel diep blijft en hierdoor en verder maak je beter gebruik van je zuurstof door trapsgewijs te duiken.
Na de multilevel duik gaan we een navigatieduik doen op ongeveer 5 meter diepte. Gewoon om te oefenen.
Hierna gaan we wederom een multilevel duik doen, uiteraard minder diep dan de eerste, maar een van ons gaat dan tevens de photography dive doen (de camera hanteren). Dit doet de ander tijdens de eerdere multilevel dive. Dus hiermee komen we allebei op 5 specialities (want we hebben eerder de diepduik en wrakduik gedaan bij het Yongala wrak).
We duiken bij Wolf Rock, dit is een vulkanische rotsformatie, die ten noorden van Double Island Point ligt, onder Fraser Island. Rondom en tussen deze rotsformaties kun je duiken tot een diepte van ongeveer 35 meter. Twee van deze rotsformaties komen tot aan het wateroppervlakte, zodat ze heel geschikt zijn voor multilevel duiken. Wolf Rock is eveneens een Marine Park opvang en het is de belangrijkste plek voor de met uitsterven bedreigde Grey Nurse Shark in Queensland. Deze haai gaan we gegarandeerd zien en ze zijn wel 3 meter!!! Ahhhh, spannend hoor!!! Verder zouden we Eagle Rays, giant Queensland Gropers, Manta Rays, Bull Rays en Leopard haaien kunnen zien, net zoals Loggerhead, green en Hawksbill Turtles, barracuda’s, giant trevally, kingfish, mulloway and mackerel. We zijn erg benieuwd…
Hans en ik zijn daarom vanmiddag begonnen aan ons huiswerk. We moeten de drie hoofdstukken goed leren… Dat valt voor mij niet mee in het engels, een stuk langzamer, maar het gaat! Ik hoop wel dat we morgen het boek bij het examen mogen gebruiken, want die termen en woorden ken ik echt niet allemaal uit mijn hoofd… Mogelijk moeten we al om 05.00 uur in de duikschool zijn, vanwege de waterstanden. Maar dat vinden we niet erg, want dan zijn we vroeg in de middag klaar, zodat we onze reis verder kunnen vervolgen naar Noosa. We gaan trouwens in totaal met 5 mensen duiken, dus ze varen met 1 boot uit. Dat is wel lekker zeg, dan krijgen we de volledige aandacht. De andere drie duikers doen vermoedelijk maar 2 duiken. Zij worden tussen de twee duiken afgezet op het strand voor een pauze en wij worden vervolgens met zijn tweeën naar een ondiep rif gevaren, waar we de navigatieduik gaan doen.
Nadat we het duiken vastgelegd hadden, moesten we nog een paar dingen regelen. We moesten nog wat te eten halen, geld pinnen, pasfoto’s regelen en last but not least nog een camping vinden. Die waren er maar twee en degene in het centrum van Rainbow Beach was helaas vol, daarom reden we naar de andere en hier konden we met wat pijn en moeite toch nog een plekje krijgen met stroomvoorziening. We staan wel naast een toiletgebouw (waarvandaan we de stroom krijgen), maar we hebben tenminste stroom (wel zo gemakkelijk ’s avonds en voor onze laptop, want die batterij is niet veel meer waard…). Hierdoor heb ik dus de mogelijkheid om onze reisavonturen weer te updaten… Het regelen van de pasfoto’s voor ons nieuwe duikpasje is trouwens niet gelukt, dat winkeltje was vandaag (zondag) dicht, maar morgenmiddag moet dat wel lukken denken we, na het duiken. Dan rijden we wel ff op en neer naar de duikschool op de pasfoto’s daar af te geven. Het pasje wordt dan door Padi opgestuurd, net als de keer daarvoor.
Verder is de camping niet veel, er is geen zwembad en een beetje oud. But no worries, het is al nagenoeg de hele dag flink bewolkt en we hebben wat regendruppels op ons dak gekregen. We moeten toch in de boeken… Daarnaast een beetje relaxen, lezen, heerlijk! Er staan hier veel Aussi’s die vakantie vieren, veel met bootje. De baaien zijn hier heel mooi. Verder kun je hier, net als op Fraser Island met je 4-wheel drive op het strand rijden en zijn er wat 4-wheel tracks. Niet voor ons, wij zijn hier eigenlijk alleen maar om te duiken en dan reizen we weer verder. |
|
Laatst aangepast op zaterdag, 17 januari 2009 09:02 |
|
HERVEY BAY & FRASER ISLAND |
|
|
|
Geschreven door Hans Stupers
|
|
zaterdag, 27 december 2008 19:39 |
HERVEY BAY & FRASER ISLAND (24 t/m 27 dec 2008)
Here we are again! Waar moeten we beginnen met vertellen? Wat we nu hebben meegemaakt en gezien hebben de afgelopen dagen is amazing, like heaven! Ik zal maar verder gaan waar ik gebleven was.
De dag voor kerst, de 24e zijn we ’s ochtend vanuit een camping bijna aan het strand in Tannum Sands naar Hervey Bay gereden. De camping in Tannum Sands had volgens ons campingboekje 4* maar was het absoluut niet waard. Het sanitair was verouderd (het was gewoon een oudere camping) en beachfront was het ook niet, want toen we vroeg in de avond een strandwandeling wilden maken, ontdekten we dat we helemaal niet op het strand konden komen, want er zat nog een stuk mangrove tussen met water etc, dus we waren al snel weer terug bij ons campertje. Never mind… Het was toch alleen maar om te overnachten.
We kwamen rond 11.30 uur in Hervey Bay aan en inmiddels hadden we allebei behoorlijk trek gekregen. Op de Boat Harbour Drive zaten een groot aantal winkels, waaronder de bekende fastfoodketens en dit keer hebben we ons laten verleiden door KFC… Hierna reden we door naar de camping Fraser Camping Lodge, 250m van het strand verwijderd met twee zwembadjes. We hadden deze camping alvast gereserveerd voor 2 nachten, want veel mensen adviseerden dat, omdat het rond kerst druk kan zijn, omdat veel Aussi’s dan ook gaan kamperen. Uiteindelijk bleek er nog genoeg plaats over te zijn op de camping. Na te hebben ingechecked liepen we naar het strand, waar we lekker relaxed hebben en een frisse duik in zee genomen te hebben. Toen we een paar kleine boodschapjes wilden doen bij de plaatselijke Spar aan de Esplanade (boulevard), kwamen we in het speeltuintje het NL stel tegen met de kids, die we eerder op de camping in Mission Beach ontmoet hadden. Harstikke leuk! Meteen ervaringen uitgewisseld enz. Hierna namen we nog een duik in een van de twee zwembaden op de camping (die best klein waren, maar wel lekker) en we spraken met Maarten en Anke af dat we ’s avonds een beetje tegelijkertijd gingen eten in de campkitchen, wel zo gezellig. Op ons menu stond die avond broodje hotdog voor Hans en voor mij broodje visstick met salade. Deze campkitchen was het beste tot nu toe (en overal zijn ze al zo goed!). Hier kon je zelfs afwassen (alles aanwezig, zelfs zeepsop, sponsje, vaatdoeken en theedoeken), er was een vriezer en koelkast die je kon gebruiken, 3 grilplaten en 2x2 electrische pitten en twee magnetrons, allen gloedjenieuw en gratis te gebruiken. Verder stonden er 4 grote picknicktafels, harstikke gezellig!
De volgende ochtend was het dus 1e kerstdag en we moeten eerlijk zeggen dat we daarvan niet veel gemerkt hebben hier. We hadden totaal geen kerstgevoel, maar dat vonden we niet erg. Tuurlijk denken we wel aan onze families…Tegenover ons stond een familie die cadeautjes gingen uitpakken. Wij besloten om te gaan wandelen langs de boulevard naar de Pier van Hervey Bay. Nou, dat was me een wandeling! Het bleek ongeveer 6 km heen te zijn, maar daarna wilde ik ook nog de Botanische tuinen zien (die was vlakbij de pier volgens de plattegrond), echter die bleek zo tegen te vallen, veel verdord… We liepen in een grote ronde terug naar de camping en uiteindelijk hadden we 12 km in onze benen zitten, en dat met een temperatuur van zo’n 35 graden! Hans op zijn teenslippers…
Aangekomen op de camping namen we snel een duik in het zwembad (het koudste water tot nu toe) en dat het koud was, maakte ons niks uit! We kletsten die middag met onze voeten in het verkoelende water van het zwembad met Maarten en Anke en speelden wat met de kids. ’s Avonds gingen we weer gezamenlijk koken en ons kerstmaal was zoals aangekondigd spaghetti, die overigens prima smaakte hoor! Daarna werden de kinderen op bed gelegd en speelden we nog twee potjes kolonisten met onze reisversie in de campkitchen; het was een gezellige avond.
Tweede kerstdag was het begin van onze 2-daagse trip naar het grootste zandeiland van de wereld: “Fraser Island”. En deze trip was supergaaf, kei mooi, op die plek wil ik wel in de hemel komen… We boekten de trip met de “Fraser Island Company en de trip was genaamd “Northern adventure”. Met een 4-wheel drive bus werden we naar de ferry gebracht, waar we vervolgens op het dek plaatsnamen voor de drie kwartier durende overtocht. Het enige wat je mee hoefde te nemen was je zwembroek/bikini, badlaken, toiletspullen, evt schone kleding, zonnebrand, spul tegen insecten, pet/hoed, evt wandelschoenen en een zonnebril.
De ferry zette ons af op “Moon Point”, ongeveer halverwege Fraser Island. In de bus stelde onze reisleider Rosco zich aan ons voor. De aanwezige gordels in de bus moesten gedragen worden, achteraf begrijpen we goed waarom… De bus zat vol, dus we waren met 24 mensen, uit Duitsland, Zwitserland, Engeland, Canada en Nederland. Sommige waren backpacker, er waren ook studenten en er waren vakantiegangers, net zoals wij. Toen we naar het Yidney Scrub Rainforest (een beetje in het midden van Fraser Island) reden, merkten we al dat de gordels erg nuttig waren. Het was her en der “een bumpy ride” en je werd flink door elkaar gehusseld. Kun je je voorstellen, het is een groot zandeiland en het was erg droog, dus we reden op los zand in een bus. De bus was overigens prima uitgerust, hij stond heel hoog op zijn wielen. De paden echter waren vrij smal en er kon ook maar een voertuig tegelijk doorheen, dus soms moest kruisend verkeer een stukje achteruit om elkaar te kunnen kruisen. Doordat de paden zo smal waren hoorden we regelmatig het scratchen van de takken op het dak van de bus, niet normaal, die bussen kunnen heel wat hebben, maar hebben toch veel te voorduren. Onze chauffeur bleek gelukkig een prima driver te zijn. Gelukkig had hij ook verstand van motorische zaken, want al na ongeveer tien minuten bleek dat hij de bus niet meer in zijn “1” kreeg. Dat was namelijk vaak nodig op sommige stukken. Ik dacht meteen: “Daar gaat ie weer”, want ik heb al 2x eerder meegemaakt dat een bus waar ik in reisde kapot ging en niet meer te repareren was… Het duurde namelijk wel tien minuten dat Rosco het probleem had gevonden na wat gesleuteld te hebben… Kennelijk gebeurde het vaker ofzo. Hij was zo routinematig bezig het probleem op te lossen. Ik zat al te denken dat we daar mooi zaten te koekeloeren en er een nieuwe bus overgevaren zou moeten worden. Ja, dat heb ik dus al 2x eerder meegemaakt… Maar gelukkig was dat nu niet het geval. Toen we in de Rainforest aankwamen, vertelde onze gids iets over de speciale bomen, er waren namelijk “Kaun Pines, Brush Box, Blackbutt, Strangler Figs, Tallow Wood en Satinay bomen te zien. Ze hebben het hout van de Satinay bomen gebruikt voor de zijkanten van het Suez Kanaal. Dit hout staat namelijk bekend als het meest waterdichte hout. Het hout van de Brushbox is gebruikt voor het Sydney Opera House. Onze gids reed de bus een kilometer verder die wij te voet door het bos aflegden.
Hierna reden we door naar het strand aan de oostkust van Fraser Island. Daar aangekomen zagen we veel jeeps op het strand rijden, gaaf om te zien. Het strand was erg mooi en er waren flinke golven, een mooie blauwe lucht met af en toe een wolkje, wat wil je nog meer? We reden over het strand door naar het zuiden, naar een grote sandblow. Dit is geen duin, zoals in NL, maar een hele grote hoop zand die bij elkaar geblazen is door de wind. We volgden een walking track naar Lake Wabby, nou dat heb ik geweten… Ik dacht, oh, we moeten over een hele grote duin lopen, dan kan ik beter mijn slippers aandoen ipv wandelschoenen, want die komen zo vol zand te zitten… En aangezien ik ook maar de modetrend ben ga volgen en voor het eerst van mijn leven hier teenslippers heb gekocht, was dit niet zo’n goed avontuur… Het zand bleek ontzettend heet te zijn en je zakte natuurlijk diep weg. Maar ja, avontuur hoort erbij. Onze gids zei ook dat het pittig zou zijn en dat je gewoon moest denken aan het feit dat je een mooi meer tegen zou komen op het einde. Het was een hele mooie wandeling, zeer de moeite waard, en inderdaad, toen we over de top waren, was er in de verte een heel mooi meer te zien. We begonnen aan de afdaling en zakten nog dieper in het zand. Af en toe verloor ik bijna mijn slippers… Was wel lastig lopen, maar ik hield de frisse duik in het vooruitzicht. De laatste 50 meter was niet te harden, het zand was zo heet door de zon (omdat er bijna geen wind bijkwam en dit stuk lager lag), dat je je voeten (bijna) verbrandde. Rennen was verboden, want hiermee was al een keer iemand zwaargewond geraakt, doordat diegene in het zand was blijven steken en voorover op zijn hoofd was gevallen… Ik kan je vertellen, als je dan je voeten in het water steekt dit echt een opluchting is, niet normaal! Het was zo mooi daar, niet te beschijven… Jullie zullen de foto’s nog wel zien! In het meer zaten ook Meerkat vissen (Salmon tailed cat fish) en soort schildpadden. Het zwemmen was fantastisch! Daarna namen we een ander wandelpad terug naar het strand, onze gids wachtte ons namelijk een stuk verderop weer op. Gedurende de hele trip hield iedereen zich goed aan de afspraken, dus dat was prettig.
Hierna ging de trip verder noordwaarts, naar onder andere het “Maheno Shipwreck”.
Maar voordat we daar aankwamen, hadden we onze lunch in Happy Valley, een van de drie kleine dorpjes aan de oostkust. Het was een buffetlunch, prima verzorgd! Hierna reden we door naar het Maheno Shipwreck. De Maheno werd gebouwd in 1905 in Schotland. Het schip werd gebruikt als een ziekenhuisboot gedurende de WOI. In 1935 werd het verkocht aan een Japanse staalcompany. Terwijl het schip naar Japan werd overgeleept, kwam het in een orkaan terecht, het sleeptouw brak… Op 9 juli 1935 spoelde het schip aan op de oostkust van Fraser Island, waar het tot op heden nog te bezichtigen is. We hebben foto’s gezien hoe het schip er oorspronkelijk uitzag en dan van tijd tot tijd, dat is een verschil zeg… Wat zeewater en al die tijd met een schip kan doen!
Hierna reden we door naar Cathedral Beach, waar we een camping opreden, waar we de avond en nacht gingen doorbrengen. Eerst werd een stop gemaakt bij een winkeltje, waar je evt. gekoelde dranken voor de avond kon inslaan. Alleen koffie, thee en water was inbegrepen, en een frisdrankje was ook wel lekker! Onze gids verdeelde onze groep vervolgens over de 14 tenten die al voor ons klaar stonden. De tenten stonden in een halve cirkel rondom een grote rechthoekige campkitchen met een grote picknicktafel. In de campkitchen was een grote BBQ, koelkast om je drankjes koud te bewaren, een vriezer, 2 vaatwassers, borden, glazen, kortom van alle gemakken voorzien. De tenten bleken heel mooi te zijn, er stond zelfs een 2-persoons bed in met heerlijke kussens. Zo’n luxe hadden we al 2 weken niet gehad; we hadden eindelijk wat ruimte! Ook lagen er al handdoeken klaar voor een verkwikkende douche, oh, zo lekker om al dat zand van je af te kunnen spoelen… Daarna hadden we een lekkere BBQ met voor ieder een T-bone steak of vis. Ook had onze gids nog wat kangaroevlees klaargemaakt met gebakken ui. Wij proberen natuurlijk en het kangaroevlees smaakte heerlijk! Een beetje steak-achtig, erg sappig, lekker! Na de BBQ besloten Hans en ik om naar het strand te wandelen, waar we het strand voor ons alleen hadden. We hoorden de golven op het strand slaan en zagen heel veel sterren. De temperatuur was ’s avonds erg aangenaam.
De ervaringen van de 2e dag van onze trip houden jullie nog tegoed. Ik ben dit reisverslag nl. de 27e ’s avonds aan het maken en het is inmiddels 22.00 uur. Morgenvroeg zijn we van plan om erg vroeg op te staan, om….. Ja, dat komt ook in een volgend reisverslag…
De volgende ochtend stond het ontbijt klaar tussen 06.45 en 07.30 uur en om 08.00 uur zouden we weer vertrekken. We moesten er zelfs voor zorgen dat ons beddengoed afgehaald werd. Dit moesten we in grote zakken stoppen en werd op het vaste land gewassen voor de volgende groep. Alles was zo goed geregeld! Het ontbijt was ook prima. |
|
Laatst aangepast op zaterdag, 17 januari 2009 09:02 |
|
|
