Exploringtheworld.info

Fraser Island dag 2 en rainbow beach

Geschreven door Hans Stupers

maandag, 29 december 2008 22:40

Fraser Island (dag 2) en Rainbow Beach De volgende ochtend stond het ontbijt klaar tussen 06.45 en 07.30 uur en om 08.00 uur zouden we weer vertrekken. We moesten er zelf voor zorgen dat ons beddengoed afgehaald werd. Dit moesten we in grote zakken stoppen en werd op het vaste land gewassen voor de volgende groep. Alles was zo goed geregeld! Het ontbijt was dan ook prima. We begonnen de trip door eerst een klein stukje terug zuidwaarts te rijden over het strand. Daar had je namelijk de “Coloured Sands”. Dit zijn zandduinen van verschillende kleuren. De dag ervoor waren we er ook al langs gereden, maar met het ochtendlicht was het nog mooier om te zien. En dit licht was natuurlijk beter voor de foto’s… Het zand bestaat uit mineralen, ijzer, oxides en klei. De klei houdt het zand samen en de verschillende kleuren ontstaan door de diverse mineralen. Hierna gingen we verder noordwaarts, naar “Indian Head”. Dit is een van de drie rotsformaties op het eiland, de rest bestaat uit alleen maar zand, zand en nog eens ….De naam “Indian Head” is afkomstig van kapitein Cook die dit punt in 1770 ontdekte. We wandelden vanuit het strand naar de top van de rots. Vanuit daar had je schitterende uitzichten over de duinen en de zee, echt super! Onze gids had ondertussen de bus aan de andere kant van de rotsformatie gereden, dus we namen een andere route waar we wederom op het strand aankwamen. We reden verder naar de “Champagne Pools”. Dit zijn een aantal “pools” afgescheiden van zee door rotsen. Doordat de golven soms hard tegen deze rotsen beuken, krijgt het zeewater een witte schuimlaag. Deze golft dan over de pools heen, vandaar deze naam… De zee was een beetje fris, maar we wilden de sensatie niet missen. We stonden in de pools en het wachten was op een aantal grote golven. Het wachten duurde niet lang… Telkens beukten de golven tegen de rotsen en dit leidde tot spectaculaire momenten. Wat een kracht kunnen golven hebben. Het was kicken! We genieten echt elk moment dat we hier zijn. Terug aangekomen bij de bus, stond de lunch klaar: fajita’s met kip, nou dat ging er wel in! Vervolgens reden we terug zuidwaarts naar “Eli Creek”. Zoals de naam al zegt is dit een kreek met zoetwater (regenwater). Hij is in totaal 6.5 km lang en is daarmee de grootste vers-waterkreek van de oostkust van Fraser Island. De kreek heeft een stroomsnelheid van ongeveer 4.5 miljoen liter vers water per uur. Dat was te merken zeg! We hadden een half uurtje, dus besloten we stroomopwaarts te lopen. Het water was heerlijk koud en superhelder. Het was een drukte van jewelste bij de kreek, want het is gewoon heel leuk om een stuk stroomopwaarts te lopen en je dan naar beneden te laten drijven, dwars door de natuur. Overal rondom het uiteinde van de kreek stonden 4-wheel jeeps met mensen die aan het relaxen waren. Campingstoeltje in de kreek, voetjes in het water, echt geweldig! Hierna reden we weer landinwaarts, naar het “Lake Garawongera”, een van de 52 vers-watermeren van het eiland. De kleur die het water in dit meer had, hadden we nog nooit gezien, roodbruin, een beetje roestkleurig, maar toch superhelder. De helderheid had ook te maken met het feit dat de bodem uit zand bestond met een hoge silicaatgehalte. Daardoor was dit zand ook uitermate geschikt om je te scrubben! En dat was lekker zeg! Om alle lagen zonnebrand en het zand van je af te kunnen scrubben… Je huid werd er superzacht van en je gezicht, deze heeft zelden zo zacht aangevoeld… Het zand was ook geschikt om je sieraden te polijsten, dus daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt, en inderdaad het klopt, onze ringen en horloges glimmen weer! Na deze scrubbeurt was het tijd geworden om weer terug te rijden naar “Moon Point”, waar we weer op tijd moesten zijn voor de ferry. Onze gids reed ons superbeheerst door de regenwouden, waar de bus maar net tussen paste. De takken scheerden rakelings en vaak ook niet, over ons heen. Het was weer een “bumpy” ride en ondanks dat de gordels dienden om niet zomaar overal tegenaan gekwakt te worden, dienden ze ook om je op je plaats in je stoel te houden… Tot twee keer toe kwamen we helemaal los van onze stoel, iedereen lag in een deuk! Gelukkig had de bus goede vering… Aan het eind van het regenwoud gingen we ook door een stukken grond, waar hele aparte (gras)pluimen stonden en bomen met hele aparte mastappels, in de vorm van soort schelpen. De gids vertelde dat het regenwoud en andere vegetatie soms branden nodig heeft om zich verder te kunnen ontwikkelen. Raar he? Die branden zorgen er nl. voor dat de zaadjes van diverse planten en bomen eruit komen en hierdoor kunnen dan weer nieuwe bomen en planten groeien. Veel bomen overleven deze branden gewoon en hebben dan ook een zwarte stam. Aangekomen bij “Moon Point”, zagen we de ferry al in de verte aankomen. De bussen gingen dit keer niet mee terug op de ferry, want de volgende dag was er geen plaats voor de bussen, dus deze bleven achter op het eiland. Rond 18.30 uur kwamen we weer aan in de haven van Hervey Bay, na een overtocht van drie kwartier. Toen waren we van plan om snel de duikschool “Wolf Rock” in Rainbow Beach bellen, want we wilden de volgende dag gaan duiken. Maar de batterij van Hans’ telefoon was op en ons busje stond al twee dagen zonder stroom, dus dat ging ook niet. Daarom plugden we de telefoon bij een restaurantje aan de haven even in de stroom en konden zo toch bellen… Beetje improviseren. Helaas was het niet mogelijk om de volgende dag al te gaan duiken. Had ik ook wel verwacht, want het was een beetje laat dag geworden dat we hiervoor belden. We waren vergeten om dit voor onze trip naar Fraser Island te regelen. Maar gelukkig hadden ze de dag later nog wel mogelijkheden, op maandag, maar hiervoor moesten we de dag later maar bellen, want de duikschool was gesloten en wij belden buiten sluitingsuren… Ach ja, we waren allang blij dat de dag erop nog wel mogelijk was, anders hadden we dit moeten missen en hier hadden we zo naar uit gezien. Omdat we nu wisten hoe onze reis er verder uit ging zien, besloten we om de avond wederom in Hervey Bay door te brengen. We belden dezelfde camping om te vragen of ze nog plek hadden en dit was het geval. We konden nagenoeg op dezelfde plek staan dan de 2 andere nachten. Na te zijn ingechecked op de camping reden we meteen door naar de Esplanade (boulevard), want het was inmiddels 19.00 uur en we hadden wel trek gekregen. Het werd fish & chips en voor Hans een burger. Hierna zochten we de camping weer op en ik begon aan het reisverslag over onze avonturen van de afgelopen dagen. Zoals jullie lezen hebben we zoveel meegemaakt, dus het wordt een verslag in 2x. De volgende ochtend, het was inmiddels 28 december 2008 stonden we om 05.00 uur op. Ik had namelijk gelezen dat ze elke ochtend om 08.00 uur in Tin Can Bay de dolfijnen voeren. Het was ongeveer 1.5 uur rijden naar deze plaats, die op ongeveer 15-25 minuten rijden naast Rainbow Beach ligt. We kwamen om 07.15 uur aan bij “Barnacles Cafe” in Tin Can Bay. Een aantal vrijwilligers voeren daar dagelijks om 08.00 uur een drietal dolfijnen, die in de baai leven. Het is echter niet zeker of de dolfijnen elke dag komen om gevoerd te worden, ze leven tenslotte gewoon in het wild. Maar we hadden geluk, want we zagen twee dolfijnen. We waren ook niet de enigen die op tijd opgestaan waren. Veel mensen wilden de dolfijnen voeren. In ruil voor een donatie kreeg je een klein emmertje met een visje, die je om de beurt mocht voeren. Dat hebben we niet gedaan, want zo spectaculair was het niet voor ons, we hadden immers in Mexico met dolfijnen gezwommen, een schitterende ervaring trouwens. Wel maakten we natuurlijk de nodige foto’s en het was een ideale plek voor een ontbijtje… Hierna reden we door naar Rainbow Beach, waar we eerst een bezoek brachten aan het “Wolf Rock Dive Centre”. Het was mogelijk om morgen (de 29e) ons advanced te halen. Dat is cool! Hiervoor moeten we namelijk nog drie duiken maken. We hebben afgesproken dat we morgen eerst beginnen met een multilevel computer dive. We duiken dan naar ongeveer 35 meter diepte en gaan vervolgens trapsgewijs omhoog. Door dit trapsgewijs te doen, kun je langer onder water blijven dan dat je steeds heel diep blijft en hierdoor en verder maak je beter gebruik van je zuurstof door trapsgewijs te duiken. Na de multilevel duik gaan we een navigatieduik doen op ongeveer 5 meter diepte. Gewoon om te oefenen. Hierna gaan we wederom een multilevel duik doen, uiteraard minder diep dan de eerste, maar een van ons gaat dan tevens de photography dive doen (de camera hanteren). Dit doet de ander tijdens de eerdere multilevel dive. Dus hiermee komen we allebei op 5 specialities (want we hebben eerder de diepduik en wrakduik gedaan bij het Yongala wrak). We duiken bij Wolf Rock, dit is een vulkanische rotsformatie, die ten noorden van Double Island Point ligt, onder Fraser Island. Rondom en tussen deze rotsformaties kun je duiken tot een diepte van ongeveer 35 meter. Twee van deze rotsformaties komen tot aan het wateroppervlakte, zodat ze heel geschikt zijn voor multilevel duiken. Wolf Rock is eveneens een Marine Park opvang en het is de belangrijkste plek voor de met uitsterven bedreigde Grey Nurse Shark in Queensland. Deze haai gaan we gegarandeerd zien en ze zijn wel 3 meter!!! Ahhhh, spannend hoor!!! Verder zouden we Eagle Rays, giant Queensland Gropers, Manta Rays, Bull Rays en Leopard haaien kunnen zien, net zoals Loggerhead, green en Hawksbill Turtles, barracuda’s, giant trevally, kingfish, mulloway and mackerel. We zijn erg benieuwd… Hans en ik zijn daarom vanmiddag begonnen aan ons huiswerk. We moeten de drie hoofdstukken goed leren… Dat valt voor mij niet mee in het engels, een stuk langzamer, maar het gaat! Ik hoop wel dat we morgen het boek bij het examen mogen gebruiken, want die termen en woorden ken ik echt niet allemaal uit mijn hoofd… Mogelijk moeten we al om 05.00 uur in de duikschool zijn, vanwege de waterstanden. Maar dat vinden we niet erg, want dan zijn we vroeg in de middag klaar, zodat we onze reis verder kunnen vervolgen naar Noosa. We gaan trouwens in totaal met 5 mensen duiken, dus ze varen met 1 boot uit. Dat is wel lekker zeg, dan krijgen we de volledige aandacht. De andere drie duikers doen vermoedelijk maar 2 duiken. Zij worden tussen de twee duiken afgezet op het strand voor een pauze en wij worden vervolgens met zijn tweeën naar een ondiep rif gevaren, waar we de navigatieduik gaan doen. Nadat we het duiken vastgelegd hadden, moesten we nog een paar dingen regelen. We moesten nog wat te eten halen, geld pinnen, pasfoto’s regelen en last but not least nog een camping vinden. Die waren er maar twee en degene in het centrum van Rainbow Beach was helaas vol, daarom reden we naar de andere en hier konden we met wat pijn en moeite toch nog een plekje krijgen met stroomvoorziening. We staan wel naast een toiletgebouw (waarvandaan we de stroom krijgen), maar we hebben tenminste stroom (wel zo gemakkelijk ’s avonds en voor onze laptop, want die batterij is niet veel meer waard…). Hierdoor heb ik dus de mogelijkheid om onze reisavonturen weer te updaten… Het regelen van de pasfoto’s voor ons nieuwe duikpasje is trouwens niet gelukt, dat winkeltje was vandaag (zondag) dicht, maar morgenmiddag moet dat wel lukken denken we, na het duiken. Dan rijden we wel ff op en neer naar de duikschool op de pasfoto’s daar af te geven. Het pasje wordt dan door Padi opgestuurd, net als de keer daarvoor. Verder is de camping niet veel, er is geen zwembad en een beetje oud. But no worries, het is al nagenoeg de hele dag flink bewolkt en we hebben wat regendruppels op ons dak gekregen. We moeten toch in de boeken… Daarnaast een beetje relaxen, lezen, heerlijk! Er staan hier veel Aussi’s die vakantie vieren, veel met bootje. De baaien zijn hier heel mooi. Verder kun je hier, net als op Fraser Island met je 4-wheel drive op het strand rijden en zijn er wat 4-wheel tracks. Niet voor ons, wij zijn hier eigenlijk alleen maar om te duiken en dan reizen we weer verder.

Laatst aangepast op zaterdag, 17 januari 2009 09:02