Exploringtheworld.info

RAINBOW BEACH, DUIKEN BIJ WOLF ROCK (29 december 2008)

Geschreven door Hans Stupers

dinsdag, 30 december 2008 09:25

RAINBOW BEACH, DUIKEN BIJ WOLF ROCK (29 december 2008) Wauw, we hebben gedoken tussen de haaien! En ik (Linda) weet nu wat het is om zeeziek te zijn… We hebben ons Padi Advanced gehaald! En nu heb ik heel veel spierpijn… De dag begon vroeg, we stonden namelijk om 04.30 uur op, want we hadden om 5.15 in “Wolf Rock Divecentre” in Rainbow Beach afgesproken. Het vroege omstaan was niet erg, want hier ga je doorgaans toch eerder naar bed. In de duikschool hoefden we alleen nog onze pakken (5mm) te passen, de rest hadden we de dag ervoor al klaargemaakt voor de duik (trimvest, regulator en duikflessen al gemonteerd en duikschoenen en vinnen gepast. Hierna werden we gecontroleerd op ons huiswerk en werden de nodige vragen aan ons gesteld. We waren in ieder geval geslaagd voor het theoriegedeelte voor ons advanced! Na een briefing op de duikschool, gingen we uiteindelijk met 4 personen duiken, naast ons was nog een Australisch stel. Verder ging de duikschoolhouder Kevin met zijn vrouw Cheryl mee. Kevin had vroeger bij de Navy gezeten en dat kon je goed zien in de duikschool. Er hingen foto’s van spectaculaire (reddings)operaties op zee van duikers. We hadden dan ook het volste vertrouwen dat we heelhuids weer terug zouden komen. Kevin had ons verzekerd dat we Grey Nurse Sharks zouden zien van wel 3 meter, maar deze waren volgens hem niet gevaarlijk. Het gevaarlijkste wat we tegen zouden kunnen komen was de Stonefish, daarom mochten we van hem niets aanraken onder water, althans geen koraal. Met de 4-wheel jeep met daarachter de boot vertrokken we naar het strand van Rainbow Beach. Heel mooi strand trouwens met coloured sands als kustlijn, supermooi! Cheryl legde ons uit hoe we de boot vanaf de trailer in het water moesten duwen en houden. De boot was een kleine rubberboot. Normaal gesproken nemen ze maximaal 6 duikers mee. Het lukte allemaal goed en hierop vertrokken we naar de duiklokatie “Wolf Rock” waarover ik eerder geschreven heb. Het was vloed en er stond een behoorlijke stroming en de golven waren hoog. De zee was ruig. We vlogen over het water heen, je moest je goed aan de touwen vasthouden. Soms kreeg je zelfs een lichte zucht in je buik en het neerkomen na een hoge golf, het was kicken! Ineens zie je dan de lokatie te liggen, daar steken namelijk een aantal rotspunten uit het water waar de zee dan op beukt. Toen maakte ik een fout… Het anker werd neergelaten en de boot schommelde natuurlijk behoorlijk. Ik dacht: naar de horizon blijven kijken… Maar ik keek naar de verkeerde horizon, de zee, want ik zat met mijn rug naar het land/strand. Ook lette ik op de vrouw die als eerste het water in geholpen werd, zij had het namelijk behoorlijk zwaar. Er was haar gezegd dat ze het touw naar de boei moest volgen en vervolgens aan de touwen van de boei moest blijven wachten, maar ze had het touw niet vastgepakt en dreef meteen weg. Dat kostte haar een hoop moeite, want er stond een pittige stroming. Toen moest ik dus nog… Maar alle moed verzameld, maar ja, toen werd ik zeeziek… Ineens werd ik misselijk zeg, niet normaal, moest ook overgeven, maar er kwam niks. Kevin zei dat de enige manier om er vanaf te komen het water ingaan was… Ja, dat wist ik maar al te goed. Dus dat deed ik en hield het touw goed vast. Maar omdat ik zo misselijk was, kreeg ik mijn ademhaling niet goed onder controle, dat was echt vervelend. Kevin kwam als laatste achter mij aan en we gingen afdalen langs het touw. Maar toen maakte ik een tweede fout, ik hield het touw maar met een hand vast. Hierdoor werd ik steeds tegen het touw/boei aangekwakt met mijn hoofd, waardoor er water via mijn duikbril binnenkwam en dat was geen pretje. Je kunt je bril bijna niet schoonblazen als je ademhaling al niet onder controle is… Toch kreeg ik het op een gegeven moment voor elkaar en op een gegeven moment zaten we op zo’n 28 meter. Je hebt echt geen idee dat je zo diep zit… Al snel kwamen we oog in oog met de Grey Nurse Sharks, die wel 3 meter lang waren, ik denk dat we er wel een stuk of 5 gezien hebben. Verder zagen we eagle rays en bullrays, stingrays, green turtle, hawksbill turtle en een hoop andere vissen. Het was een hele mooie duik. Gedurende het duiken ging mijn misselijkheid over. Niet echt ideaal om zo te duiken, maar ja, het was kei gaaf! We zijn ongeveer 30-35 minuten onder water geweest, de tijd gaat dan echt snel! We begonnen op ongeveer 28 meter en gingen trapsgewijs (multilevel) telkens iets omhoog, rondom de rotsformaties. Er zat best veel jellyfish/kwallen in het water, dat prikte wel zeg en het is minder voor het zicht in verband met de foto’s. Maar we hebben tussen de haaien gedoken en we hebben bewijs! Hans had tijdens deze duik foto’s gemaakt, deze staan nu ook online. Na de duik moesten we in het water onze loodgordel afdoen, daarna trimvest, want we moesten onszelf weer terug in de boot heisen… Deze boot was niet zo luxe en was ook klein, maar wel gaaf om dit ook een keer meegemaakt te hebben. Toen iedereen weer in de boot zat, vaarden we terug naar het strand, waar Cherlyl lekkere koekjes en fruit voor ons had. Dat ging er wel in! Van duiken krijg je erg dorst en honger… Hierna ging Kevin samen met Hans en mij wederom de zee op voor onze navigatieduik. Deze duik was verplicht voor ons Advanced. We moesten een vierkant zwemmen, met elke zijde 30 vinslagen en terug uitkomen bij het anker van onze boot. Hans ging in 1 keer goed, dat was echt knap. Hij had een compas aan zijn pols. Mijn compas zat echter aan de achterzijde van mijn duikcomputer en deze had ik niet helemaal goed horizontaal gehouden, waardoor ik bij de eerste poging niet goed uitkwam… We zouden van tevoren ook nog even uitleg krijgen over het compas, maar Kevin kreeg de duiklocatie niet goed gevonden, omdat zijn “marker” een dode boom aan de kust kennelijk omgevallen was… Gelukkig hadden we allebei de theorie goed bestudeerd en bij mijn 2e poging kwam ik nagenoeg bij het anker uit, dus ik was ook geslaagd! Er stond namelijk best wel een beetje stroming (van het op en neer gaan van de zee). We hadden tijdens deze duik nog kleine soort inktvisjes gezien. Hierna gingen we terug naar het strand om de andere twee duikers en Cheryl op te pikken. We konden daar tevens onze flessen verwisselen. Ik was gelukkig helemaal genezen van zeeziekte, dus ik had goede hoop op de derde duik, wederom een multilevelduik, maar iets minder diep dan de 1e duik. Omdat ik zo ziek was geworden, mocht ik het eerste het water in, dat was erg prettig. Het fijne aan Kevin was dat je echt de tijd mag nemen om jezelf klaar te maken. Als alles zo gehaast moet, daar heb ik een hekel aan. Als je gaat duiken moet je je op je gemak voelen en vertrouwd zijn met wat je doet! Hier in Australië zeggen ze dan ook heel vaak: “No worries”. Echt relaxed! Toen ik bij de boei was aangekomen via het touw, hield ik me vast aan de touwen die aan de boei hingen. Maar ik moest me echt stevig vasthouden, want de zee was echt ruig. Hierdoor hebben Hans en ik nu allebei behoorlijk wat wondjes (sneetjes) in onze handen. Maar dat drukt de pret niet hoor! We zijn inmiddels wel wat gewend met al onze wondjes van muggenbulten, we klagen niet. Ondanks dat, het is hier gewoon een paradijs, hoe vaak moet ik het nog zeggen? Op een gegeven moment kreeg ik de opdracht om op 5 meter diepte te wachten. Gelukkig had ik mijn ademhaling nu wel goed onder controle, een stuk relaxter om te duiken… Ik ging bij deze duik ook de camera hanteren. Cheryl ging nu in plaats van Kevin met ons mee. Helaas zagen we bij deze 3e duik een stuk minder vis/haaien/rays. Waar waren ze gebleven? Wel hadden we onderweg naar de lokatie een stuk of 6 dolfijnen gezien, erg gaaf! Er was ook een babydolfijn bij. Kevin had de motor van de boot even uitgezet, zodat we ze goed konden zien en volgen. Het was een gratis extraatje… Het was ook heel mooi om vanuit de boot naar de kustlijn van Rainbow Beach te kijken. Een aantal zanduinen, met coloured sands, echt super! Tijdens de derde duik zagen we 1 Grey Nurse Shark, wederom een turtle die ik goed op de foto heb kunnen zetten en twee Wobbegong haaien. Deze haaien zaten in een rotsspleet, feitelijk heb ik er maar 1 gezien, ze hebben nl. een schutskleur. Tijdens deze duik stond er nog meer stroming/merge (op en neer gaan van de zee), dus het was een pittige duik. Jammer dat we niet meer zoveel vis gezien hebben als de 1e duik, maar het was wel heel goed om zo gedoken te hebben, een prima oefening! Hierna vaarden we terug naar het strand, waar we instructies kregen hoe de boot op de trailer geduwd moest worden. Doordat de golven erg hoog waren was het echt werken om de boot in balans te houden, gelukkig ging het in één keer goed! Kevin kreeg wel twee keer een flinke klap van de boot tegen zijn hoofd, door de golven, maar ja, een navy-man is gehard, toch? Het was inmiddels zo’n 12.30 uur. We gingen terug naar de duikschool, waar al het materiaal en kleding aan een schoonmaak/wasbeurt werd onderworpen. Hierna gingen Hans en ik terug het dorpje in, om te gaan eten en om pasfoto’s te laten maken. Ik was door het duiken echt moe geworden, dat hakt er toch wel in zeg! Maar we waren allebei geslaagd voor ons advanced en we hadden tussen de haaien gedoken, wat een avontuur! Rond 15.00 uur vervolgden we onze reis binnen Australië. We reden naar Noosa, aan de Sunshine Coast. Daar aangekomen rond 16.30 uur, bleek dat de twee campings aldaar allebei volgeboekt waren. Stom van mij, volgens mij hoefden we van tevoren niet te reserveren, zo druk hadden we het tot nu toe niet meegemaakt op campings, maar kennelijk vieren heel veel locals nu vakantie en gaan allemaal kamperen… Ja, en toen hadden we een probleem…Natuurlijk hebben we ons busje, maar om zomaar ergens te gaan staan… Ik herinner me de krantenkoppen nog, dat toeristen overvallen zijn… Je weet maar nooit natuurlijk. Nu ben ik niet zo bang aangelegd, en durf ik best op een parkeerplaats bij de haven van Noosa te gaan staan, maar Hans vond dat niet zo tof. Ja, en dan heb je ook geen faciliteiten, hooguit een toilet. Dus wij naar het visitorcentre, maar dat was eigenlijk net 5 minuten gesloten, maar de deur zat nog niet op slot. Er bleek nog een aardige vrouw aanwezig te zijn en die begreep ons probleem en was ons zo behulpzaam, zo aardig! Er hingen veel foldertjes aan de muren en al snel gristen we wat folders bij elkaar van backpackerhostels. Dan die maar proberen, je moet tenslotte iets. De vrouw raadde ons er een aan met een goed restaurant erbij, waar ook veel locals komen en die hadden gelukkig nog plaats. Wel geen privekamer, maar een kamer die we met max 8 personen moeten delen. Ja, dan kies je eieren voor je geld… Het hostel heeft een prima ligging, tussen de baaien van Noosa, wat echt een heel mooi plaatsje is, echt idylisch, veel baaien en een aantal stranden. Hans en ik deelden een stapelbed in het hostel, erg romantisch… ’s Avonds hebben we inderdaad erg lekker gegeten in het restaurant naast/bij het hostel. Het hostel is genaamd “Noosa Backpackers Resort” en heeft eveneens een klein zwembad. Je kunt er fieten huren en gratis body/surf-boards en kano’s huren. Het is prima zo. De volgende ochtend besloten we om nog een nachtje hier te verblijven. We hadden Noosa zelf namelijk nog niet verkend en we wilden niet de kans lopen om in Brisbane aan te komen en dan weer geen overnachtingsplaats te hebben. Voor oud&nieuw hebben we al wel een camping vastgelegd, gelukkig! We besloten daarom deze dag wat te winkelen. Onze anti-insectenspray was op, dus deze hadden we zeker nodig. Verder willen we allebei nog een surfshort en we trakteren elkaar op een nieuwe zonnebril. Hans is vandaag geslaagd voor deze nieuwe zonnebril. Surfshorts komen we nog wel leuke tegen, iedereen loopt hier zo rond, incl de welbekende teenslippers…Naast het winkelen zijn we ook nog naar een mooie lookout gereden op Noosa Hill en hebben we gebodyboard op Main Beach in Noosa. Wat een hoge golven hebben ze hier zeg! De golven zijn zo hoog, dat als je in het water staat, je er niet overheen kan kijken, niet normaal… Het bodyboarden viel niet mee, een aantal keer had ik een golf te pakken. Hans ging beter. Mijn bikini heeft trouwens op allerlei plaatsen gezeten waar hij niet hoorde… Echt lang hebben we niet op het strand gelegen, want we hadden geen zin om als kreeften terug te komen en schaduw was er niet. Het was overigens druk op het strand zeg! Dat zijn natuurlijk die vele locals, die vakantie vieren... Ik heb trouwens spierpijn van het duiken zeg… Niet van het duiken zelf natuurlijk, maar wel van het vasthouden aan de touwen… But, no worries! Nu ik dit reisverslag aan het typen ben, is het 18.00 uur en nog steeds zo’n 28 graden, ik zit nog steeds in mijn bikini op een terras voor onze kamer in het hostel. Heerlijk, wat wil je nog meer? Ondertussen hebben we twee wasjes draaien. We waren namelijk door onze kleding heen. Deze hebben het hier zwaar te verduren; al die zonnebrand en het zweten… De wasmachines staan hier ook niet goed bekend, kennelijk ligt het niet aan ons… Iedereen (alle Nederlanders) klagen hier dat witte shirtjes niet goed schoon worden enz. Dus als we weer terug zijn in NL, dan zullen we onze kleren aan een goede wasbeurt moeten onderwerpen. Ach, als de kleding maar weer een beetje fris is, dan is het goed… Morgen is het oud & nieuw. Dan zijn we van plan om ’s ochtend richting Beerwah te rijden, waar de dierentuin van Steve Irwin is. Deze willen we gaan bezoeken en vervolgens rijden we door naar onze camping in Brisbane. ’s Avonds dan denk ik naar de River en genieten van de avond… Wij zullen sneller in het nieuwe jaar belanden dan jullie… We willen iedereen alvast een heel gezond en paradijselijk Nieuwjaar wensen!!!!!!!!!!!!!

Laatst aangepast op zaterdag, 17 januari 2009 09:02